Vervuilend bronwater

 

Een klein flesje bronwater kost op het station 1,50 euro. Voor een halve liter betaal je 2 euro. De prijs voor de samenleving is echter veel hoger, want water is zwaar. Om het naar de winkel vervoerd te krijgen, kost gigantisch veel energie. Zeker als het bronwater ook nog eens uit Evian moet komen. 

 

Vrachtwagens

Water is zelfs zo zwaar dat vrachtwagens met bronwater nooit helemaal gevuld kunnen worden. Ze zakken dan door hun assen. Daarnaast is olie nodig om de petflessen te maken. Voor het drinken van een halve liter water is ongeveer een halve liter olie nodig.


Engelse onderzoekers houden het erop dat de CO2-uitstoot van flesjes bronwater 600 keer zo groot is als die van leidingwater. Amerikaanse onderzoekers stellen zelfs dat de uitstoot 2.000 keer zo groot is. Een fabrikant van bronwater prijst zijn product aan als het zuiverende water, maar het is juister om het aan te prijzen als het vervuilende bronwater.


Flesjes bronwater zijn een symbool voor The Age of Stupid. Vorige week ging deze milieufilm wereldwijd in première. In deze documentaire schetst Franny Armstrong een doemscenario. Stel dat het niet lukt om de stijging van de temperatuur te beperken tot twee graden, zoals de doelstelling is van de landen die straks in Kopenhagen bij elkaar komen.


Haar antwoord stemt niet vrolijk. Als de temperatuur 6 graden stijgt, wordt volgens haar onze hele beschaving vernietigd.


Op het einde van de film stelt de verteller de vraag waarom we niks deden toen we de kans hadden. Vonden we de mens niet waardevol genoeg om te redden?


De film is te bombastisch naar mijn smaak, maar toch blijft de vraag hangen. Waarom doen we niet wat we kunnen? Waarom organiseren we bijvoorbeeld geen alternatief voor de bronwaterverspilling?


Kraanwater is namelijk een prima alternatief voor bronwater. Ik proef het verschil niet. Er is ook geen enkel wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat bronwater gezonder is.

En ik vrees dat er met mij velen zijn die de verfijning van hun smaakpapillen missen om de specifieke tinteling van een merk water op hun tong te herkennen.


Geen kranen

De enige reden dat ik vaak op het station een flesje water koop is dat er geen kranen zijn.


De gemeente Amsterdam heeft van duurzaamheid een speerpunt gemaakt. Waarom leggen ze in de stations dan geen tappunten aan waar mensen hun flesje kunnen vullen? En als je geen flesje bij je hebt, kun je dat voor 20 cent kopen.

Het ontwerpen van de tappunten zal best nog een klus zijn. Hoe voorkom je dat het een waterballet wordt? Een andere vraag is of het opnieuw vullen van waterflesjes wel hygiënisch is. Ook zullen er mensen zijn die vrezen dat het gratis water zwervers naar het station zal trekken. Toen ik nog wild kampeerde, ging ik ook altijd bij het kerkhof staan, omdat daar een kraantje beschikbaar was om de bloemen water te geven.


Maar heel groot acht ik dat gevaar niet. Alcoholisten lurken liever aan een blikje bier dan aan een petfles water. Het ontwerpen van tappunten kent complicaties, maar je maakt mij niet wijs dat het ingewikkelder is dan water uit het Meer van Genève vervoeren naar het Centraal Station in Amsterdam.


Vervuiling

Het installeren van kranen of tappunten op de stations is een radicale breuk met het populaire marktdenken. Marktdenkers die de vervuiling van bronwater zouden willen aanpakken, hanteren het principe dat de vervuiler betaalt. Dat betekent in dit geval dat de bronwaterproducenten worden aangeslagen voor hun vervuiling.


Als de ecotaks afhankelijk is van de afstand waarover het water moet worden vervoerd, kan er wel een verdringing plaatsvinden van internationale bronwatermerken door lokale bronwatermerken, maar het systeem zelf blijft intact.

De ecotaks wordt gewoon doorberekend aan de consument. Als mensen bereid zijn om 2 euro te betalen voor een half litertje water dan zijn ze ook bereid om daarvoor 2, 30 euro neer te tellen. Een ecotaks is dus onvoldoende om het hele businessmodel op de schop te nemen.


Door water gratis weg te geven wordt dat businessmodel wel effectief aangepakt. Alleen snobs gaan dan nog naar de winkel om daar een flesje Evian, Spa of Chaudfontaine aan te schaffen.

Alle andere reizigers die gewoon dorst hebben, nemen genoegen met een flesje of een beker kraanwater. Daarmee wordt de vervuilende bronwaterindustrie in het hart geraakt.

Normaal leidt iets gratis verstrekken tot verspilling. Maar in dit geval levert het weggeven van water een grote maatschappelijke winst op. En dus luidt de conclusie: gratis kraanwater is het enige zuiverende water.

 
Een ogenblik geduld... de informatie wordt binnengehaald.